Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Wallonië’ Category

Noord-Zuid, maar ook Noord-Noord en Zuid-Zuid
De UitwisselingWim “Dat Vlamingen ondernemender zijn dan Walen, is een mythe”, lezen we vandaag op onze eigen Standaard-website. We zijn het misschien een tijd geweest, maar vandaag blijkt uit de cijfers niet meer dat er relatief meer ondernemingen worden opgericht in het noorden van het land. De trots over het Vlaamse ondernemerschap heeft plaatsgemaakt voor een veel verontrustender vaststelling: zowel Vlamingen als Walen hinken achterop tegenover de rest van Europa.

Zonder de feiten te willen kapot relativeren, voeg ik daar nog een andere bedenking aan toe: de ene Vlaming is de andere niet, en de ene Waal is de andere al evenmin. Ik denk dat je ook grote verschillen in ondernemerschap zou vinden als je de cijfers verder opsplitst per provincie, misschien wel per arrondissement.

Ik ben zelf afkomstig uit Brugge, een stad waar toch nog heel wat ,,vieux riche’’ bij elkaar zit. Ik ben er vrij zeker van dat je daar relatief minder ondernemers en financiers-met-lef zult vinden dan in de streek van Kortrijk, die we dan maar gemakshalve als ,,nouveau riche’’ zullen bestempelen. En toch worden alle West-Vlamingen steevast op een hoopje gegooid als ,,noeste werkers’’. Ook in Limburg zullen er vast verschillen in mentaliteit zijn tussen die van het noorden, het midden en het zuiden.

En in Wallonië heb je dat ook, zo maak ik op uit gesprekken met mijn Soir-collega’s. Er zijn natuurlijk de clichés van de steuntrekker uit de Borinage en van de welvarende, meer ondernemende Waals-Brabander. Dat laatste heeft overigens veel te maken met de aanwezigheid van de universiteit van Louvain-la-Neuve, die heel wat technologische spinoffs voortbracht.

Minder bekend is dat je ook ten oosten van Luik, rond Verviers en Eupen, een streek hebt waar veel kmo’s gehuisvest zijn en waar het ondernemersbloed harder stroomt. ,,Daar worden ze liever Belgen genoemd dan Walen, precies omdat ze niet met het imago van de luie Waal willen geassocieerd worden’’, zegt een collega.

In het zuidoosten van de provincie Luxemburg, rond Arlon, heb je dan weer veel geld, maar weinig ondernemers. Daar draait de economie op het bankencentrum in het Groothertogdom. En het verschil tussen pakweg Bergen en Doornik – twee steden in Henegouwen die amper enkele tientallen kilometer uiteen liggen ‑ is ook immens, zegt een andere Soir-journalist. In de ene stad zie je de zware erfenis van het industriële verleden, in de andere zie je een relatieve welvaart die vooral een agrarische basis heeft.

Over de historische en andere redenen voor die verschillen zou je waarschijnlijk een paar thesissen kunnen volpennen. Voor alle duidelijkheid: die ambitie heb ik met deze blog niet. Wat ik hier doe is geen wetenschap, gewoon indrukken verzamelen en wat verder kijken dan de klassieke noord-zuid-tegenstellingen. Die er ongetwijfeld nog altijd zijn.

Hoe cijfers toch te interpreteren zijn. Misschien moet Wallonië Henegouwen maar afwerpen, en Vlaanderen Limburg.

Read Full Post »

Wim De Preter van De Standaard blogde een week lang vanuit de redactie van Le Soir.

Sire, er zijn nog Belgische journalisten
De UitwisselingWim Als Vlamingen en Franstaligen soms in een “andere wereld” leven, heeft dat ook veel te maken met de media die die wereld voor hen vormgeven. Tweetalige kranten zijn er in dit land niet, en ook radio en tv zijn helemaal uit elkaar gehaald. Jean-Marie Pfaff die een zwarte tuinman een schop voor zijn kont verkoopt: het is nieuws in Vlaanderen, maar hoogstens een fait divers in Wallonië, waar ze zo al veel moeite hebben om een cultuurfenomeen als “De Pfaffs” te plaatsen.

Alleen bij de mediagroep Roularta heb je nog een paar grotere tweetalige redacties. Zoals die van de zakenzender Kanaal Z / Canal Z, waar ik ook korte tijd gewerkt heb. Zelf heb ik dat als een verrijking ervaren, al kon je er niet om heen dat er ook vaak sprake was van communautaire spanningen, een soort Wetstraat in het klein. En net als in de Belgische politiek heeft die spanning vaak te maken met de toewijzing van al te schaarse middelen. Wat doe je als er nog maar één cameraploeg beschikbaar is en zowel Vlamingen als Franstaligen vinden dat hun eigen verhaal voorrang moet krijgen?

Toch is een heel groot deel van ons dagelijkse nieuws afkomstig van zo’n tweetalige redactie: die van het persagentschap Belga. De naam alleen zegt het al: dit is één van de laatste unitaire instellingen van het land. Er wordt ook bijzonder nauw gewaakt over het taalevenwicht: van de 81 journalisten zijn er 41 Nederlandstaligen en 40 Franstaligen; ook de hoofdredacteurs en nieuwsmanagers bestaan in een N en F versie.

Maar dat is niet de enige evenwichtsoefening waar ze bij Belga moeten mee rekening houden. De klanten van het persbureau – kranten, radio- en tv-zenders,… ‑ zijn namelijk ook de aandeelhouders ervan. Aan de ene kant verlangen ze van Belga een perfecte service, aan de andere kant eisen ze een strikte kostencontrole.

,,Het is een feit dat we niet naar elke opdracht een Nederlandstalige en een Franstalige journalist kunnen uitsturen’’, zegt hoofdredacteur (F) Jean-Pierre Breulet. En dus is Belga niet alleen een belangrijke nieuwsredactie, maar ook een groot vertaalbureau. Dat vertaalwerk gebeurt door de journalisten zelf, vertelt Breulet. ,,Omdat dat historisch zo gegroeid is, en omdat je ook voor een vertaling toch een journalistieke invalshoek nodig hebt.’’

Het gevolg is wel dat de Belga-journalisten constant prioriteiten moeten stellen. Ze kunnen niet tegelijk een eigen verhaal uittikken en de vertaling maken van een ander bericht. En dat leidt bij de klanten-aandeelhouders soms tot verveelde reacties. Hier bij Le Soir hoor ik journalisten klagen dat de Franstalige telexen systematisch later binnenkomen dan de Nederlandstalige. Zowel bij De Standaard als bij Le Soir hoor je ook klagen over de kwaliteit van de vertalingen. En dan is er natuurlijk het heikele punt dat Belga wel de primeur van de ene krant de wereld instuurt en die van een andere doodzwijgt… ,,Het is ook nooit goed’’, is een verzuchting die je onder Belga-journalisten wel eens vaker kunt horen.

,,Een stuk dat klaar is in één taal, zetten we direct op het net. Het is de nieuwsmanager die dan beslist of er prioriteit gegeven wordt aan de vertaling, of dat dat in een wachtrij komt’’, zegt Breulet. Een kleine steekproef leert alvast dat er makkelijk een uur kan verstrijken tussen de N en de F versie van hetzelfde Belga-bericht. Maar het is niet zo dat N systematisch eerder is dan F. Het hangt eerder af van het onderwerp, of beter: van de taal van de Belga-journalist die dat onderwerp volgt.

Een probleem is er wel in de economische berichtgeving: daar werkt Belga samen met de uitsluitend Nederlandstalige redactie van het financiële agentschap Tijd Nieuwslijn. De Franse vertalingen laten soms uren op zich wachten en laten vaak te wensen over. ,,De begrippen ‘ondernemingsraad’ en ‘raad van bestuur’ worden door de vertalers bijvoorbeeld vaak door elkaar gehaald’’, hoor ik. Breulet geeft toe dat de Franstalige economieredactie van Belga momenteel onderbemand is, ,,wat ook te maken heeft met zwangerschappen en vertrekkers. We zijn daarvoor een oplossing aan het zoeken.’’

Read Full Post »

‘Lang leve’ de frustratiepolitiek.

Waarom vinden de media Bart De Wever zo interessant?

We kunnen er niet om heen, Bart De Wever is alomtegenwoordig. Haalt hij het nieuws niet met beleidsblunders, denk maar aan zijn korte vrijage met Dedecker, dan prijkt hij wel op een beledigende affiche die binnen de huisstijl van het Vlaams Belang zou kunnen passen. Maar alsof dat nog niet genoeg is wordt hij nu ook in zowat elk programma van de VRT uitgenodigd, en dit niet voor een diepgaand en kritisch interview. Lucas Vander Taelen uit zijn ongenoegen als volgt:

“Op de sofa in De laatste show of op de achterbank van een auto met Marc Reynebeau: De Wever wordt nauwelijks aan de tand gevoeld over zijn extreme standpunten. Meer nog: hij wordt op zijn wenken bediend. Zijn roadmovie in Wallonië op Canvas begon bij de scheepslift in Strépy, het N-VA-symbool voor de zogenaamde Waalse verspillingsdrang. In Hornu vroeg De Wever een 18-jarig werkloos meisje waarom ze niet in Vlaanderen ging werken. Reynebeau bood geen weerwerk, waarschijnlijk omdat hij niet opkon tegen zoveel arrogant simplisme. En toen het duo later geconfronteerd werd met Waalse succesverhalen, hield De Wever wijselijk zijn mond. Ik vroeg me af hoe de Vlaamse politieke elite zou reageren als de RTBF José Happart in een of andere Vlaamse volkswijk had gedropt en werklozen zou aansporen om Frans te leren of zich vrolijk zou maken op de ruïnes van de Flanders Language Valley…

De Wever noemt zichzelf complexloos een “rechts nationalist”. Op de eindeloze miserie die deze ideologie de voorbije eeuwen heeft aangericht, wordt hij niet afgerekend. Een politicus die zich even zelfverzekerd “marxist-leninist” zou noemen, zou zich terecht toch aan enige kritische vragen van journalisten mogen verwachten. Van een dergelijke aanpak blijft De Wever echter gespaard. Net zoals er opvallend weinig wordt op gewezen dat de ‘Laat u niet verst(r)ikken’-campagne alle kenmerken heeft van een puur nationalisme: het cultiveren van een extern vijandbeeld. En dat Vlaamse “rechtse nationalisten” op dit vlak niet verschillend zijn van al hun ideologische soortgenoten: het onheil komt van de anderen, van buiten.

Voor de N-VA zijn de Waalse socialisten verantwoordelijk voor zowat alles wat er verkeerd gaat in Wallonië. Dat is natuurlijk een verregaande vereenvoudiging, al was het maar omdat de grote problemen van Wallonië zich vooral in Henegouwen situeren. In andere delen van het gewest ziet de economie er veel gezonder uit. Maar een dergelijk genuanceerd beeld past niet in een nationalistische ideologie.

Die bewuste kortzichtigheid bleek ook uit De Wevers reactie op de Franstalige pogingen om hun Vlaamse landgenoten te begrijpen. Zelfs als Franstaligen Nederlands willen leren, ziet De Wever daar enkel een perfide plan in: ze doen dat om het unitaire België in stand te houden. Want de N-VA verwacht net als het Vlaams Belang slechts heil van een onafhankelijk Vlaanderen, gezuiverd van Franstaligen.

De menselijke meerwaarde van een land met meer dan één cultuur past niet in een nationalistische ideologie. Vandaar ook de totale desinteresse van De Wever voor Brussel, waar culturele vermenging meer en meer de regel is. Het geld dat Vlaanderen in zijn hoofdstad pompt, is volgens de N-VA-voorzitter een “megalomane verspilling”. De Vlaamse Brusselaars weten alvast wat zij mogen verwachten van Bart De Wever.

Het blijft merkwaardig dat CD&V, dat het zo graag heeft over een “warme samenleving”, kartel vormt met een nationalistische partij voor wie de warme, menselijke waarden ophouden bij de grenzen van het eigen gewest. Hoeft het dan te verbazen dat de Franstaligen zich afvragen wie het communautaire discours van Yves Leterme bepaalt?”

Wat is het antwoord op de vraag van de kop? Bart De Wever polariseert en polemiseert graag. De media pikken dit graag op, want controverse verkoopt.

Bron: De Morgen, 21/03/2007

Read Full Post »

Wat nu? Vlaams Belang is solidair met een Waal! Wereldnieuws!

Extreem-rechts solidair met Léonard
“homoseksualiteit blijft tegennatuurlijk en abnormaal en moet bestreden worden”Het wordt bijzonder moeilijk om nog een niet-politiek correcte mening te uiten over homoseksualiteit. Dat meldt Philippe Van der Sande (Vlaams Belang) in De Standaard. Van der Sande is de voorzitter van de ‘Beweging voor Christelijke Solidariteit’ (sic). “De uitspraken van bisschop Leonard zijn moedig”, vindt Van der Sande. “De katholieken hebben begrip voor de situatie waarin homoseksuelen zich bevinden, maar niet voor homoseksualiteit. Dat blijft tegennatuurlijk en abnormaal en moet bestreden worden. Het is tijd voor een duidelijk christelijk antwoord op de holebiwaanzin. De christelijke scholen moeten veel duidelijker de leer van de katholieke Kerk over homoseksualiteit uitdragen en verdedigen. De leerlingen zijn al te dikwijls in de waan dat homoseksualiteit normaal is. Hoog tijd dat de leraars, directies en leerlingen van de christelijke scholen opnieuw correct geïnformeerd worden over de standpunten van de katholieke Kerk hieromtrent. Laat de uitspraken van Leonard hiertoe een eerste aanzet zijn.” (db)

Extremisten verenigd in de onverdraagzaamheid. Mooi zo.

Read Full Post »

Het is gemakkelijk kritiek te uit als men rijker is…

Vlaams loon kwart hoger dan Waals
Een Vlaming verdiende in 2004 21.111 euro per jaar of 4.293 euro meer dan een Waal. Het inkomensverschil daalt wel voor het eerst in jaren. Dat blijkt uit cijfers van het Instituut voor de Nationale Rekeningen. De 4.293 euro komt overeen met een verschil van 25,2 procent tussen Vlamingen en Walen. In 2003 bedroeg dat verschil 25,3 procent. De cijfers houden rekening met het inkomen uit arbeid, vermogen en spaartegoeden, zonder verrekening van sociale uitkeringen en belastingen.

Trendbreuk
Volgens Monica Maeseele, bij de Nationale Bank verantwoordelijk voor de regionale rekeningen, is het zeker nog te vroeg om op basis van de jongste cijfers te concluderen dat de Waalse herstelplannen effect sorteren. Toch wijzen nog cijfers in de regionale rekeningen in de richting van een trendbreuk. Zo bijvoorbeeld de cijfers over het beschikbaar inkomen, waarin sociale uitkeringen en belastingen worden verrekend. Een Vlaming beschikte in 2004 over een inkomen van 16.348 euro, een Waal over 14.035 euro of 14,1 procent minder. In 2003 was het verschil 14,2 procent.

BBP
Ook de cijfers over het bruto binnenlands product (bbp), de som van alle goederen en diensten die er jaarlijks in Belgi‘ worden geproduceerd en geleverd, spreken in het voordeel van Walloni‘. In 2004 bedroeg het bbp per hoofd van de bevolking 27.485 euro in Vlaanderen tegen 20.072 euro in Walloni‘, een verschil van 26,9 procent. In 2003 bedroeg de kloof nog 27,2 procent. Voorlopige bbp-cijfers voor 2005 wijzen op een verdere vernauwing van de kloof tot 26,8 procent. (belga)

Read Full Post »